Spaghetti, a więc nic innego jak makaron. Stąd nieschlebiające określenie Włochów „makaroniarze”. Bez wątpienia, jest to stwierdzenie słuszne. Właśnie z kuchni włoskiej wywodzą się różne potrawy z makaronów. Ponadto Włosi to także specjaliści od sosów, których nie braknie przy żadnym z posiłków. Każdy Włoch potrafi przygotować zarówno dobry sos, makaron jak i pizzę.

Pizza włoska to niemal klasyka tamtej kuchni. To co u nas powoli podchodzi pod Fast-Food tam jest smakołykiem. Przechadzając się turystycznymi ulicami co kilkanaście metrów widzimy pizzerie, które wypełnione są po brzegi. Nie ma w tym nic dziwnego pizza włoska jest bardzo smaczna. Nie ma żadnego porównania do tej pieczonej w Polsce. Smak jest całkiem inny, dlatego też uważam, że każdy kto odwiedzi ten gorący kraj powinien choć raz zasmakować prawdziwej włoskiej pizzy. Mi nie pozostaje nic innego jak życzyć państwu smacznego!

Głównie podczas wypoczynku w tym cudownym i gorącym kraju mamy możliwość skorzystania ze sportów wodnych. Do tych najważniejszych należą oczywiście: windsurfing, kitesurfing, paralotniarstwo. To właśnie z tych atrakcji wodnych korzystają turyści. Pokrótce chciałbym opisać te trzy sporty.

Windsurfing - najbardziej popularny we Włoszech, ale także najwięcej mówiący niezorientowanemu człowiekowi. Jest to nic innego jak pływanie na desce z czymś w stylu żagla. Najczęściej spotykane na morzu, gdzie fale są dosyć wysokie.

Kitesurfing - to także odmiana surfing z tymże rolę żagla pełni latawiec. Sport ten wymaga oczywiście odpowiedniego kursu i… sporego wiatru.

Paralotniarstwo - oczywiście mowa o formie przy użyciu motorówki. Bardzo atrakcyjna forma rozrywki jednakże tylko dla ludzi nie odczuwających strachu. Adrenalina utrzymywana jest na bardzow wysokim poziomie co z pewnością można potraktować jako zaletę tego sportu.

Miasto założone zostało w 59 r. p.n.e. przez słynnego Juliusza Cezara. Szybko po swoim powstaniu Florencja stała się ważnym ośrodkiem handlowym. U schyłku Imperium Rzymskiego kilkakrotnie oparła się najazdom barbarzyńców, ostatecznie jednak na kilka wieków stała się zależna od kilku mocarstw. W 1115 r. stała się typowym dla terenów Italii państwem-miastem i bardzo szybko wzbogaciła się na handlu i rzemiośle, z którego słynęli jej mieszkańcy. Przez cały okres średniowiecza i renesansu miasto swobodnie rozwijałą się, będąc jednym z największych ośrodków handlowych, przemysłowych i kulturalnych w całej Europie. Z powodzeniem konkurowała z innymi ważnymi włoskimi miastami, takimi jak Wenecja czy Genua. Czasy jej świetności trwały aż do XVIII w., kiedy to wpadła w strefę wpływów austryjackich, a potem także na krótko francuskich. W końcu jednak w 1860 r. weszła w skład powstającego właśnie Królestwa Włoch.

Florencja jest typowo włoskim miastem, którego charakter i klimat zawiera w sobie niemal całą magię tego kraju. Najsłynniejszą tutejszą budowlą jest Katedra Santa Maria del Fiore, świątynia pochodząca z XIV w. Jest to ogromny budynek, posiadający jedną z największych na świecie kopuł, zaś wewnątrz zawierający mnóstwo typowych dla takich miejsc fresków i dzieł sztuki. Siedziba rządzących Florencją przez długi czas znajdowała się w pałacu Vecchio, ukończonym na początku XIV w., teraz będącym jedną z najciekawszych atrakcji tego miasta.

W całym mieście znaleźć można mnóstwo obiektów, takich jak urocze renesansowe pałace oraz zadziwiające gotyckie świątynie. Jeden spracer po ulicach Florencji w zupełności wystarczy, aby przekonać się, że to niegdyś jedno z najbogatszych miast w Europie nie utraciło sweojego klimatu ani świetności. Z pewnością można powiedzieć, że każde z tych słynnych włoskich miast jest inne - Florencja wśród nich ubiegać się może o miano najpiękniejszego.

Panteon pierwotnie był miejscem poświęconym wszystkim rzymskim bogom. Pierotnie stała tutaj inna świątynia, zbudowana w 27 r. p.n.e., która jednak strawiona została przez pożar. Budowla w obecnej formie powstała tutaj w 125 r. n.e. na ruinach tej dawnej. Warto zauważyć, że w czasach tych istniało już Chrześcijaństwo, a wyznania od wieków kultywowane w Rzymie powoli zanikały. Zaskutkowało to tym, że w 609 r. Panteon został przekazany papiestwu, i przeszktałcony w świątynię chrześcijańską, mimo to zachowało się w nim kilka elementów nawiązujących do mitologii rzymskiej. W następnych latach budynek przechodził kilka remontów oraz był rozbudowywany z inicjatywy kolejnych papieży. W czasach średniowiecznych został nieco zaniedbany i utracił swoje znaczenie, w pod koniec tego okresu był nawet używany w celach militarnych. Po nadejściu odrodzenia rozpoczęły się jednak prace remontowe i wkrótce Panteon odzyskał swoją świetność. Do dzisiaj pełni funkcję ważnej świątyni, a także grobowca. Spoczywa w nim m.in. Rafael Santi, włoski malarz oraz architekt, który kierował renowacją i odnowieniem budynku, a także dwóch pierwszych królów Włoch panujących po zjednoczeniu w XIX w.

Panteon zbudowany jest na planie koła. Wejście otoczone jest szesnastoma kolumnami ułożonymi w trzech rzędach, dzięki czemu budowla sprawia niesamowite wrażenie już przed zgłębieniem się w jej wnętrzu. Wewnątrz znajduje się kilka kapliczek, z których niektóre pełnią też rolę grobowców. Sklepienie wieńczy imponująca kopuła, posidająca na samym szczycie otwór, przez który do środka świątyni wpada światło, i oświetla poszczególne kapliczki w zależności od pory dnia.

Panteon z pewnością jest jedną z największych atrakcji turystycznych Rzymu, co w przypadku takiego miasta jest niemałym osiągnięciem. Odwiedzając “wieczne miasto” koniecznie pamiętajmy o tej budowli, gdyż niewiele jest na świecie starożytnych świątyń zachowanych w tak dobrym stanie.

Obecnie klasztor jest już odbudowany i każdy może go odwiedzić. Na turystów czekają tutaj, oprócz pięknego widoku roztaczającego się na miasteczko Cassino oraz na okoliczne góry, wspaniałe dzieła sztuki i architektury sakralnej. Jednak dla przybyszów z Polski najważniejszym miejscem na wzgórzu z pewnością jest słynny cmentarz polskich żołnierzy, którzy polegli tutaj w pamiętnej bitwie. Spoczywa tutaj ok. 1000 Polaków, a wśród nich także ich dowódca, Władysław Anders, który zmarł co prawda w latach 70, jednak jego wolą było spocząć wśród swoch żołnierzy.

Monte Cassino jest obiektem wielu wycieczek z Polski, czemu trudno się dziwić. Odwiedziny w tym miejscu to niezwykłe poczucie, dzięki któremu znacznie lepiej można poznać i poczuć historię naszego kraju, pomimo tego, że leży ono wiele kilometrów od polskich granic.

Wyspa doskonale znana była już w starożytności. W XI w. p.n.e. skolonizowana została przez Fenicję, której wojska podbiły pierwotnych mieszkańców. W tamtym okresie powstało Palermo, obecna stolica Sycylii. Następnie dotarli tutaj Grecy, którzy również pozostaliwi po sobie trwałe ślady w postaci kilku miast i licznych budowli charakterystycznych dla ich kultury. Ich władza nie utrzymała się tutaj jednak na stałe, gdyż wyspę próbowali podbić również Kartagińczycy. W ostateczności, po niemal dwóch stuleciach walk wyspą zainteresowało się również Imperium Rzymskie. Z największą potęgą militarną ówczesnego świata nie mogło się równać żadne państwo - tak też pod koniec III w. p.n.e. Sycylia stała się jedną z wielu rzymskich prowincji. Upadek Rzymu ponownie rozpoczął wieloletni okres w jej dziejach, w którym kilkakrotnie zmieniała ona swoich właścicieli. Najpierw zdobyta przez barbarzyńskie plemiona Wandalów, następnie włączona do Bizancjum. W IX w. pojawili się tutaj Arabowie, którzy prowadzili w tamtym okresie bardzo agresywną politykę terytorialną w Afryce. 200 lat później Sycylię opanowali Normanowie, którzy przybyli aż z terenów Skandynawskich. Założyli oni tutaj swoje królestwo. Jednak i ich władza nie była trwała na tyle, aby stworzyć tutaj silne i stałe państwo. Aż do XIX w. na Sycylii panowali również władcy Neapolu, Hiszpanii i Francji. Dopiero w 1860 została wyzwolona w czasie słynnej wyprawy Giuseppe Garibaldiego. Rok później jej mieszkańcy w plebiscycie zadecydowali o przyłączeniu wyspy do niepodległego Królestwa Włoch.
Kolejnym ważnym okresem w dziejach wyspy była II wojna światowa. Sycylia była teatrem bardzo ważnych działań zbrojnych - od alianckiego ataku na jej wybrzeża rozpoczął się proces zajmowania całego terytorium Włoch.

Sycylia jest regionem o bardzo silnych tradycjach i poczuciu odrębności. Jej stolica, Palermo, jest bardzo urokliwym miastem, które łączy sobie zarówno charakter współczesnych Włoch, jak i starożytnych cywilizacji, które wieki temu panowały nad tymi terenami. Wyspa oferuje niepowtarzalny klimat, który udziela się każdemu od pierwszych chwil pobytu. Jest to miejsce, które koniecznie trzeba odwiedzić w czasie pobytu we Włoszech, lub wybrać się tam na osobną wyprawę.

Capri to niewielka wyspa o powierzchni zaledwie 10 km2, położona niedaleko wybrzeży Neapolu. Pomimo swoich niewielkich rozmiarów, już od wieków jest miejscem bardzo ważnym dla ludzi zamieszkujących okoliczne tereny na Półwyspie Apenińskim. Pierwszym narodem, jaki ją podbił, byli Grecy, którzy w starożytności zakładali liczne kolonie na terenie niemal całego Morza Śródziemnego. Wyspa prawdopodobnie już wcześniej była zamieszkana, jednak jej mieszkańcy nie utworzyli żadnego organizmu państwowego. W 29 r. p.n.e. pojawili się tutaj Rzymianie. Pod ich panowaniem Capri było bardzo często odwiedzana przez cesarzy. Wielu z nich zbudowało tam swoje wille, w których bardzo lubili przebywać. Po upadku Rzymu wyspa przeszła pod władzę Neapolu, który to w okresie średniowiecza przekształcił się w państwo-miasto, jakich mnóstwo było wtedy na terenie Italii. Przez niemal kilka wieków pozostawała niezauważona przez Europejczyków - można nawet powiedzieć, że jedynymi jej stałymi “bywalcami” byli piraci, którzy dość często atakowali leżące tu miasta. Znaczenie Capri wzrosło w czasie wojen napoleońskich - na początku XIX w. została najpierw zdobyta przez Francuzów, a następnie przez Brytyjczyków, którzy przekształcili ją w ogromną bazę marynarki wojennej. Ostatecznie jednak wróciła do rąk Neapolu. W kolejnych latach stała się bardzo popularnym miejscem, zwłaszcza wśród wszelkiej maści artystów, którzy przybywali tutaj w poszukiwaniu inspiracji. Popularność jej wzrosła jeszcze bardziej, gdy w drugiej połowie XIX w. znalazła się w granicach niepodległych Włoch.

Capri jest idealnym miejscem dla osób szukających spokojnego wypoczynku w pięknych okolicznościach przyrody. Oprócz licznych nadbrzeżnych jaskiń i grot, zobaczyć tutaj można także liczne zabytki, m.in. pozostałości willi zbudowanych jeszcze za czasów rzymskich. A jeżeli ktoś nie ma ochoty na zwiedzanie? Pozostaje cieszyć się wspaniałym klimatem i piękną pogodą, jaką oferuje ta wyspa. Niewiele jest na świecie takich miejsc, które po ich odwiedzeniu pozostawiają w nas tak silne uczucie relaksu i rozluźnienia.

Mediolan jest bardzo starym miastem - powstał już w IV w. p.n.e. Nie jest do końca wiadomo, od kiedy należał do Cesarstwa Rzymskiego, jednak na podstawie kilku podać stwierdzić można, że sytuacja taka miała miejsce już w III w. p.n.e. U schyłku Rzymu, w III w. n.e. rola Mediolanu była już tak duża, że na ponad 200 lat został on stolicą Imperium. Kiedy jednak państwo to upadło, miasto podzieliło los innych osad leżących w Italii. Kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk wśród rodzących się w tamtym okresie narodów. Ostatecznie pozostało we władzy cesarzy niemieckich, jednak w XII w. popadło ono z nimi w konflikt. Skutkiem tego było niemal całkowite zburzenie miasta w 1162 r. przez wojska Cesarstwa, zostało ono jednak odbudowane już kilka lat później. W kolejnych latach stało się jednym z wielu we Włoszech państw-miast. Już wtedy było jednym z najbogatszych i najsilniejszych w całej Italii. W okresie oświecenia działało tutaj wielu wybitnych artystów, m.in. słynny Leonado da Vinci. Kres potęgi przyniósł jednak koniec XV w., kiedy to Mediolan przeszedł pod panowanie Francji, a 200 lat później władzę przejęli Austryjacy. Wolność nastała dopiero w drugiej połowie XIX w., kiedy to miasto znalazło się w granicach nowo utworzonego, podległego Królestwa Włoch.

Obecnie Mediolan jest największym ośrodkiem przemysłowym i usługowym we Włoszech. Działają tutaj również dwa słynne kluby sportowe - A.C. Milan oraz Inter Mediolan, co sprawia, że miasto ma wielu swoich miłośników na całym świecie. Charakter tego miejsca od razu wskazuje na to, że na przestrzeni dziejów działało tutaj mnóstwo wybitnych artystów. Do najsłynniejszych zabytków miasta należy La Scala, ogromny teatr, w którym od momentu jego powstania wystawiano najsłynniejsze sztuki operowe. Zdecydowanie najbardziej charakterystycznym punktem miasta jest jednak Katedra Mediolańska. Budynek sakralny o historii sięgającej XIV w. zadziwia podróżnych swoim niezwykłym wyglądem i architekturą. Oprócz tego, znaleźć tutaj można całe mnóstwo rozmaitych kościołów i budynków prezentujących architekturę tego regionu i jej rozwój na przestrzeni lat.

Mediolan, podobnie jak wiele innych miejsc we Włoszech, jest jak najbardziej warty odwiedzenia. Miejsca takie jak to oferują coś więcej niż jedynie zwiedzanie zabytków - po wizycie w takim mieście każdy człowiek w pewien sposób staje się bogatszy, choć niekoniecznie materialnie.

Schyłek Cesarstwa Rzymskiego był dla mieszkańców Europy trudnym okresem. Ciągłe ataki barbarzyńskich plemion dawały się wszystkim we znaki. Nie dziwne więc, że drogi często roiły się od uchodźców, którzy musieli porzucić swoje miejsca zamieszkania w obawie o swoje życia. W 452 r. na bagniste tereny położone nad Morzem Adriatyckim dotarła jedna z takich grup i założyła tutaj miasto Wenecja. Jest to zatem stosunkowo młode miasto, w porównaniu do innych włoskich osad, jednak rozwinęło się ono bardzo szybko. Na początku swojego istnienia znalazło się na krótko pod władzą Bizancjum, jednak z czasem uzyskało niezależność. W średniowieczu Wenecja była typowym dla terenów Italii państwem-miastem, i pomimo swej niewielkiej powierzchni, stała się jednym z najsilniejszych i najbardziej znaczących krajów w Europie. Dzięki położeniu w pobliżu ważnych szlaków handlowych, Wenecjanie w ciągu kilku wieków ogromnie się wzbogacili, dzięki czemu stale rozbudowywali swoje miasto i powiększali jego potencjał militarny. W XIV w. Republika Wenecka obejmowała już liczne tereny na Bałkanach i Morzu Śródziemnym. Niestety, tak duży wzrost jej znaczenia równocześnie przysporzył jej wielu wrogów, nie tylko w postaci Turków i Muzułmanów, lecz nawet papiestwa, które nie zgadzało się w wolnością wyznania panującą w Wenecji. Schyłek jej potęgi nastał wraz z odkryciem szlaku wodnego prowadzącego do Indii. Wtedy to handel w tą częścią świata w dużym stopniu przestał odbywać się za pośrednictwem Wenecjan, choć mimo to samo miasto pozostało bogate i popularne wśród Europejczyków. Republika Wenecka istniała aż do 1797 r., kiedy to upadła w wyniku wojen napoleońskich i znalazła się pod władzą Austrii. Po kilku powstaniach i wystąpieniach niepodległościowych w XIX w. miasto ostatecznie znalazło się w granicach Królestwa Włoch.

Dzisiejsza Wenecja oferuje całe mnóstwo atrakcji i zabytków. Do znaków rozpoznawczych miasta należą z pewnością plac i bazylika św. Marka, pochodząca z IX w. oraz słynny Pałac Dożów, historycznych władców Wenecji. Dla niektórych jednak najważniejsza jest sama możliwość przespracerowania się wśród ciasnych, zabytkowych uliczek oraz podziwianie rozwiniętego systemu kanałów i dróg wodnych. Dodajmy do tego fakt, że miasto jest bardzo przyjazne dla turystów, a otrzymamy świetne miejsce na spędzenie urlopu.

Powstała w starożytności, prawdopodobnie ok. V w. p.n.e. Już od samego początku swego istnienia wykorzystywana była jako ważny port morski. Założona została jednak przez inne ludy zamieszkujące te tereny - Rzymianie zdobyli ją dopiero w 180 r. p.n.e. Przetrwała starożytność i upadek Imperium, jednak okres jej chwały i siły nastąpił ok. X w., kiedy to na terenie całej Italii zaczęły się tworzyć bogate państwa - miasta. Również i Piza stała się taką republiką, w 1018 r. uzyskując prawa miejskie. Liczne zabytki pochodzące z tamtego okresu świadczą o wielkim zysku, jaki przynosił miastu handel i wyprawy zbrojne. W 1343 r. powstał tutaj nawet uniwersytet, który do dziś uważany jest za jeden z najstraszych na świecie.

Sama krzywa wieża swoją historię zaczyna w roku 1174, kiedy to rozpoczęła się jej budowa. Jej krzywizna naturalnie nie była pierwotnym zamiarem budowniczych - budynek właściwie z niewiadomych przyczyn zaczął pochylać się w jedną stronę. Ostatecznie konstrukcję ukończono w 1350 r. Aż do dzisiaj trwa proces jej stopniowego przechylania się - podejmowano oczywiście rozmaite środki mające temu zapobiec, okazały się jednak one nieskuteczne. Na początku lat 90 XX w. coraz częściej zaczęto uważać ją za zagrożenie, aż w końcu do roku 2001 zamknięto ją dla zwiedzających. Nic dziwnego, wieża ma bowiem niemal 55 metrów wysokości i waży ok. 14 tysięcy ton - już same liczby świadczą o tym, że nie można jej lekceważyć.

Obok wieży, przy rozległym placu znajduje się jeszcze katedra, zbudowana mniej więcej w tym samym okresie. Zobaczyć tam można również niezwykły, bardzo dużych rozmiarów cmentarz otoczony murami.

Wszystkie te zabytki sprawiają, że Piza jest bardzo licznie odwiedzana przez turystów, pod tym względem z pewnością zalicząjąc się do czołówki kraju. Sama krzywa wieża zdobyła już taką sławę na świecie, że odwiedzić Włochy i nie zobaczyć jej, to niemal grzech. Jeśli doda się do tego możliwość obejrzenia kilku innych niezwykłych obiektów, to można otrzymać obraz tego, czego spodziewać się można po Pizie.